09-07-06

TW CLASSIC


Zal spijtig genoeg geen verslag van het volledige festival kunnnen geven want door vermoeidheid, warmte en vooruitzicht op monsterfiles heb ik de wei voortijdig verlaten.

Gewapend met strandlakens, petjes, zonnecrème, opblaasbare luchtmatrassen en frigoboxen kwamen meer dan vijftigduizend dertigers en veertigers gisteren afgezakt naar Vlaanderens meest heilige festivalweide voor een rondje - de vijfde editie intussen - TW Classic.
Ondanks de soms laffe hitte, zeker rond de middag, ging het publiek ,te jong voor Rimpelrock te oud voor Rock Werchter, compleet uit de bol op wereldhits van een handvol lelijke mannen uit de jaren zeventig en tachtig.


Rock Werchter hadden ze al drie keer plat gespeeld, maar nu stonden ze als enige Belgische groep op de affiche, Arsena.
Het publiek reageerde amper.
Je zag de mensen denken: " wie zijn dat in godsnaam?".
Eén uur 's middags is geen dankbaar uur voor deze broeierige, exotische rock.
Sterke nummers werden alleen door de eerste rijen enthousiast onthaald.
Enkel een sexy souldiva kreeg de handjes op elkaar.
Toch blijft een optreden van Arsenal een hartverwarmende belevenis.


Bryan Ferry begon met een track van hun allereerste plaat.
Geen kat op de weide, behalve enkele diehards, die het herkende.
En zo volgden er nog een handvol nummers.
Pas vanaf Avalon ging er bij het talrijk opgekomen publiek een lampje branden.
Veel contact met de festivalweide was er niet, Mister Rockdandy stond daarvoor ietsje te veel met zijn rug naar het publiek en gaf als een volleerd dirigent de maat aan voor zijn orkest.
Pas vanaf Jealous Guy trok hij voor het eerst uitdagend zijn wenkbrauwen op.
Toch speelden Ferry en de zijnen drie kwartier met zichtbaar plezier en sloten ze af met greatest hits : Do the strand, Love is the drug, Virginia plain en Let's Stick Together .


Maar dan was het tijd voor de Simple Minds die direct het publiek bij het nekvel pakte.
Jim Kerr kronkelde als een slang over de bühne, liep van links naar rechts, ging meer dan eens platliggen op het podium en wuifde naar elke hoek van de wei.
Ook gitarist Charlie Burchill had er duidelijk zin in.
Met de tweede song Home, een hitje uit hun gloednieuwe Black & White 050505 -cd, staken ze meteen het vuur aan de lont.
Sterkste moment: Ghost Dancing waarin Kerr Gloria van Them, de eerste groep van Van Morrison ongemerkt binnensmokkelde.
Dit werd door iedereen volkeels meegezongen.
Daarna volgde nog Waterfront , hét lalalala-moment voor de heren met Don't You waar de wei bijna volledig het vocale gedeelts voor zich nam.
Het publiek vroeg en kreeg twee bisnummers: Met het eerste gaf hij mij een New Gold Dream en liet voelen datr ik nog steeds Alive and Kicking ben.




THANK YOU JIM




Hier nog vlug the setlist :

Intro : The Knife "Silent Shout"
STAY VISIBLE
HOME
DIFFERENT WORLD
SEE THE LIGHTS
MANDELA DAY
ALL THE THINGS SHE SAID
GHOST DANCING / GLORIA
WATERFRONT
DON'T YOU (Forget About Me)
SANCTIFY YOURSELF

NEW GOLD DREAM
ALIVE AND KICKING

Simple Red zette met de rooie Mick Hucknall de wei in beweging.
Nochtans begon het saai, met drie zo goed als onbekende nummers.
Pas vanaf Stars ging het in stijgende lijn.
De zanger speelde samen met de bloedmooie zwarte zangeressen de pannen van het dak.
Right Thing , Got Me Started , Sunrise en ten slotte Fairground ?
Drie bisnummers, met een Rolling Stones'-cover , Money's Too Tight en de heerlijk lome slow If You Don't Know Me By Now .


Toen Sting op het podium verscheen, kon je geen vrij plekje meer vinden op het gezellige tuinfeest.
Meteen viel op dat de ex-Policezanger de volumeknop een pak luider had gezet dan zijn voorgangers.
Opener Message in a bottle knalde uit de boxen en blies de massa meteen weg.
Sting reeg zijn wereldhits moeiteloos aan elkaar maar waren wel een aantal Plocie nummers bij.
Afsluiten deed hij geheel onverwacht met 3 prachtige nummers.ultra-romantische Fragile .


Bryan Adams heb ik spijtig genoeg niet gezien op de wei maar gevolgt via radio.
Maar gedurende de dag zag je aan de festivalgangers voor wie ze gekomen waren.
Meteen werd duidelijk waarom hij topact was.
Achttien nummers heeft hij gespeeld - met enkele uitschieters: Somebody , The summer of '69 , It's only love , Run to you en het onvermijdelijke Heaven.


Over de ganse lijn was dit festival geslaagd en vduidelijk oor herhaling vatbaar , zullen het al maar in onze agende schrijven voor volgend jaar ?

10:04 Gepost door PABLOXXX in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.